Als je mij een aantal jaar geleden had verteld dat ik ooit een eigen massagepraktijk zou beginnen, had ik je waarschijnlijk niet geloofd.
Mijn naam is Sander. Al meer dan twintig jaar werk ik in de ouderenzorg. Een vak waar mijn hart ligt. Ik begon ooit als verpleegkundige, omdat ik mensen wilde helpen op momenten waarop zij kwetsbaar zijn. Het directe contact, de persoonlijke aandacht en iets kunnen betekenen voor een ander gaven mij iedere dag voldoening.
Na verloop van tijd kreeg ik de kans om leidinggevende te worden. Ik ontdekte dat ik niet alleen energie kreeg van het begeleiden van cliënten, maar ook van het coachen van medewerkers en het bouwen aan sterke teams. Mijn carrière ontwikkelde zich snel en ik kreeg steeds meer verantwoordelijkheden.
Tot de coronapandemie uitbrak.
De periode die alles veranderde
Tijdens Covid gaf ik leiding aan een groot verpleeghuis dat zwaar werd getroffen door het virus. Ik was verantwoordelijk voor ongeveer 200 medewerkers en de zorg voor ruim 100 bewoners.
Het waren maanden waarin alles letterlijk draaide om overleven.
Lange werkdagen werden normaal. Telefoons stonden nooit stil. Er waren verdrietige gesprekken met families, medewerkers die ziek uitvielen, bewoners die overleden en dagelijks keuzes die niemand ooit had willen maken. Ik voelde me verantwoordelijk voor iedereen. Voor de bewoners, voor hun naasten en voor mijn medewerkers.
Ik zette mezelf volledig opzij.
Terugkijkend zie ik dat ik in die periode langzaam het contact met mezelf verloor. Dat gebeurde niet van de ene op de andere dag. Het ging ongemerkt. Ik bleef doorgaan, omdat er simpelweg geen ruimte voelde om stil te staan.
Gelukkig kwam ook aan deze periode een einde.
Op zoek naar verwerking
Na Covid besloot ik mijn baan achter me te laten. Ik had behoefte aan afstand. Niet alleen van mijn werk, maar vooral van alles wat ik had meegemaakt.
Ik vertrok naar Italië om een pelgrimstocht te lopen.
Kilometer na kilometer kreeg ik de tijd om na te denken. Zonder agenda. Zonder telefoon die voortdurend afging. Alleen wandelen, stilte en ruimte.
Die reis betekende veel voor mij. Niet omdat alle antwoorden daar ineens lagen, maar omdat ik voor het eerst weer echt de tijd nam om stil te staan.
Weer vol gas vooruit
Na mijn terugkomst begon ik als manager binnen de ouderenzorg bij MIJZO. Opnieuw kreeg ik uitdagende opdrachten en werkte ik op verschillende woonzorglocaties. Ik hield van de dynamiek, de verantwoordelijkheid en het verbeteren van organisaties.
In dezelfde periode gebeurde er nog iets veel mooiers.
Ik werd vader.
Onze dochter is zonder twijfel het mooiste cadeau dat ik ooit heb gekregen.
Maar eerlijk is eerlijk: vader worden is ook een enorme verandering. Korte nachten, een compleet nieuw ritme en een privéleven dat ineens volledig op zijn kop staat. Ik probeerde vast te houden aan mijn oude leven. Achteraf zie ik dat dit vooral een manier was om niet te hoeven voelen hoe moe ik eigenlijk was.
Ik bleef hard werken.
Steeds harder zelfs.
Mijn verantwoordelijkheden groeiden verder en uiteindelijk werkte ik als manager voor vakgroepen verspreid over 21 woonzorglocaties in Midden- en West-Brabant.
Van buiten leek alles goed te gaan.
Van binnen raakte ik mezelf steeds verder kwijt.
Het moment waarop mijn lichaam stop zei
Wat ik toen nog niet wist, was dat mijn burn-out al jaren in voorbereiding was.
Covid had diepe sporen achtergelaten. Het vele werken. Het slechte slapen. De verantwoordelijkheid. De spanning thuis. Alles stapelde zich langzaam op.
Tijdens de zomervakantie kwam ik eindelijk tot rust.
En juist toen viel de bodem onder mijn voeten vandaan.
De adrenaline waarop ik jarenlang had gefunctioneerd verdween. Mijn geheugen leek niet meer te werken. Mijn concentratie was weg. Mijn energie was volledig op. Misschien nog wel het moeilijkste was dat ik nauwelijks meer contact voelde met mijn eigen emoties.
Ik voelde bijna niets meer.
Alsof iemand langzaam de kleur uit mijn leven had gehaald.
Ik was letterlijk de balans én de verbinding met mezelf kwijtgeraakt.
Op zoek naar mezelf
Thuiszitten vond ik misschien nog wel moeilijker dan werken.
De dagen leken eindeloos. Ik wist niet goed wat ik met mezelf aan moest. Alles waar ik altijd energie uit had gehaald, lukte niet meer.
Maar één ding wist ik zeker.
Ik wilde niet accepteren dat dit mijn nieuwe werkelijkheid zou zijn.
Ik besloot op zoek te gaan naar waar ik mezelf onderweg was verloren.
Ik begon met therapie. Ik leerde opnieuw luisteren naar mijn lichaam. Langzaam begon ik te begrijpen hoeveel impact de coronaperiode eigenlijk op mij had gehad. Pas toen besefte ik hoeveel emoties ik jarenlang had weggestopt.
Tijdens die zoektocht dacht ik terug aan iets wat ik vroeger ontzettend graag deed: werken met mensen op een manier waarbij echte aandacht centraal staat.
Vrij impulsief schreef ik me in voor een opleiding tot professioneel masseur.
Achteraf gezien is dat misschien wel één van de beste beslissingen uit mijn leven geweest.
De kracht van aanraking
Gedurende een jaar gaf én ontving ik massages.
Langzaam gebeurde er iets bijzonders.
Ik merkte dat mijn lichaam begon te ontspannen. Dat ik weer kon voelen. Dat ik dichter bij mezelf kwam. Iedere opleidingsdag bracht me een klein stukje terug naar wie ik eigenlijk was.
Tegelijkertijd ontdekte ik dat ik tijdens het masseren iets kon betekenen voor anderen.
Niet alleen lichamelijk.
Ook emotioneel.
Mensen voelden zich veilig. Kwamen tot rust. Durfden los te laten.
Toen viel voor mij alles op zijn plek.
Als verpleegkundige had ik altijd gewerkt vanuit aandacht en verbinding. Als manager was ik vooral bezig geweest met organiseren, regelen en verantwoordelijkheid dragen.
Massage bracht mij terug naar de essentie van wie ik ben.
Daarom bestaat Massagepraktijk Balans
Massagepraktijk Balans is niet ontstaan omdat ik een carrièreswitch wilde maken.
Het is ontstaan omdat ik onderweg mezelf ben kwijtgeraakt.
En omdat massage mij heeft geholpen de weg terug te vinden.
Ik geloof inmiddels dat echte ontspanning veel verder gaat dan alleen spieren losmaken. Ons lichaam slaat spanning op. Ervaringen laten sporen achter. Soms raken we zo gewend aan altijd maar doorgaan, dat we vergeten hoe het voelt om echt tot rust te komen.
Dat heb ik zelf ervaren.
Juist daarom wil ik anderen helpen om eerder stil te staan dan ik zelf heb gedaan.
Niet pas wanneer je lichaam aan de noodrem trekt.
Maar juist daarvoor.
Misschien is dat uiteindelijk wel de echte betekenis van balans.
Niet dat alles altijd perfect is.
Maar dat je verbonden blijft met jezelf, ook wanneer het leven daarom vraagt.
Reactie plaatsen
Reacties